Мошуни унтума, балам

Һәр пәсилниң өзигә хас хошаллиқлири һәм мүшкүллүклири бо­лидекән. Мана, арзулап күткән баһарму босуға атлап кирип кәлди. Қуяшниң отлуқ нуриға бәрдашлиқ берәлмигән қар-музлар ерип, әгиз сулар коча-кочиларда еқишқа башлиди. Һәр пәсилниң башлинишидин дерәк беридиған бәлгүлириниң болуши тәбиий. Тағ-далаларда тәбиәтниң тунҗа чечиги – кучула гүлиниң ечилип, баһар пәслиниң әлчиси – қариғоҗиниң келиши көкләмниң баш­ланғанлиғини бил­дү­риду.

Бу йеңилиқларни, болупму, балилар интайин қизиқип қарши алиду.

Мәктәптин кәлгән Ниҗат (у 2-синипта оқуйду), худди униң кәйнидин бири қоғлап келиватқандәк, һойлиға жүгрәп кирип келиду. У удулла ашханида тамақ ичиватқан дадисиниң йениға кирип, һасиришиниң бесилишини күтмәй, алдирап:

Дада, дада, қариғоҗа кәпту, — деди һасирап-һөмүдәп. — Мәктәптин келиветип, униң учуп келип, дәрәққә қон­ғинини көрдүм. Әву дәрәқтики қариғоҗиниң угисини җөндәвәтмисәң болмайду. Угини боран чүширивәткән болуши керәк. У дәрәқниң шехида илинип саңгилап туриду. Бизниң қари­ғоҗимиз келип қалса, қәйәрдә ятиду?

Дадиси:

Мақул, балам, өгүн­лүккә, йәкшәнбидә җөн­дәп қояй, – деди.

Ниҗат:

– Қариғоҗа бүгүн келип қалсичу?

Бир-икки күн дәрәқ­ниң шехида қонуп, түнисиму болиду. Сән өйгә кирип, кийимиңни йөткәп, тамиғиңни ичкин, – дәп дадиси орнидин турушиға.

Ниҗат:

– Тохта, тохта, дада, түнүгүн муәллим бизгә мөгиләргә зиянлиқ қу­рут-қоңғузларни йәй­диған қушлар һәққидә сөзләп бәрди. Дада, муәллим йәнә мундақ деди: «Қушларниң адәм­ләргә пайдиси көп. Биз уларға уга ясап берип, ғәмхорлуқ қилайли», деди. Дадиси:

– Муәллимиңларниң дегини тоғра. Қушларни күткинимиз яхши, – дедидә, сиртқа чиқти.

Чирайидин хапилиқ бәлгүлири билинип турған Ниҗат ойлинип бир пәс туруп, андин:

– Бирақ, дада, қуш­ларниң һәммисила ях­ши әмәс екәнғу. Булту бизниң үзүмләрни йәп кәткән ала қариғоҗини бовам: «Бу җоһутни йоқатмисақ болми­ди. Бизгә үзүм йегүз­мәйдиған охшайду», дәп тилиди. Мән, дада, бизниң қариғоҗиниң угисидин йәргә чүшүп кәткән балисини ала қариғоҗа чишләвелип, қечип кәткинини көр­гән. Бовам дегәндәк, у җоһутниң адәмләргә пайдиси йоқ екән.

Балам, раст дәйсән, — деди ата балисиниң пешанисидин сөйүп. — Қушларниңму, һайван­ларниңму ичидә, һәтта, адәмләрниң арисидиму ундақ тәйяртап, һарамтамақлар учрап туриду. Улар оғрилиқ, булаңчилиқ қилип, адәм­ләрни қахшитиду. Ундақ җәллигүрләр узақ яшимайду. Бәрибир, улар бир күни қолға чүшиду.

Өзәң ишләп тапқан пулуңни хәшләп, яшиғанға немә йәтсун. Мошуни унтума, балам!

Қасим ИСМАЙИЛОВ.




Добавить комментарий

Ваш e-mail не будет опубликован. Обязательные поля помечены *